Familie Fontaine

pauw nieuwIk schreef ooit een boek. Het heet(te) ‘De Schreeuw van de Pauw’.  Jarenlang werkte ik eraan. Ik was verslaafd en depressief, maar als ik schreef was ik blij, dus schreef ik veel. Het boek werd dikker en dikker. Toen ik me realiseerde dat duizend pagina’s enigszins buitensporig was, maakte ik het weer dunner, want dikke boeken zijn dan wel fijn, maar je moet het niet willen overdrijven.

In 2012 publiceerde ik ‘De Schreeuw van de Pauw.’ Mijn verwachtingen waren hooggespannen, want ik vond het werkelijk prachtig. Mijn hoofdrolspelers waren bijna familieleden. Of nee, niet bijna: ze waren het. Ze zijn het nog steeds.

Helaas kregen Matthew Fontaine (ook bekend als de graaf van Northend) en zijn nogal koppige echtgenote Anna niet de aandacht die ze verdienden. Misschien kwam het omdat mijn boek werd verkocht als print on demand in een tijd dat print on demand een duidelijker teken was van “gewogen en te licht bevonden.” Of misschien kwam het omdat het boek echt niet goed genoeg was.

Er zijn vele jaren voorbij gegaan. De uitgever van ‘De Schreeuw van de Pauw’ ging recent failliet. Ik vind dat treurig voor hem, maar aangenaam voor mijzelf. Het boek is weer van mij. Ik kan het inkorten als ik dat wil, ik kan het magistraal verbeteren, of… ik kan een compleet nieuw boek schrijven over mijn hoofdpersonen. Ik vind namelijk dat ze nog steeds aandacht verdienen.

Spoiler alert: dat nieuwe boek is al geschreven. De afgelopen jaren heb ik mijn schrijftalenten verbeterd. Ik heb eindeloos gelezen over schrijven en daarna eindeloos geschreven. Jammer genoeg las ik in een van de boeken over schrijven dat het goed is om je boek weg te leggen als je als schrijver denkt dat het klaar is. Minstens drie maanden (wat?), maar beter nog een half jaar (WAT?!?). Ik vind het een vreselijk vooruitzicht om zonder mijn schriftelijke familieleden te leven, maar helaas was het geopperde idee goed onderbouwd. Dus mijn geniale roman gaat nog even niet naar een dankbare uitgeverij.

Maar ik kan niet een half jaar zonder mijn hoofdpersonen. Daarom kun je op deze website zo nu en dan een blog lezen waarin je meer leert over de koele graaf en zijn warme echtgenote. Tegenwoordig hebben ze kinderen, nogal bijzondere kinderen (en dat is voorzichtig geformuleerd). Je bent door mijn ogen van harte welkom op Northend Abbey om de hele familie beter te leren kennen.

Surf, spring of struikel hier naar de blogs over de familie Fontaine.

Intussen (onder maanlicht, aan de rand van het bos dat Northend Abbey omringt):

Matthew trapt een kiezelsteen weg, die even fonkelt in het maanlicht en dan verdwijnt in het duister. ‘Waarom wil ze altijd over óns schrijven? Heeft ze niemand anders om over te roddelen?’

Anna wikkelt haar arm om de zijne. ‘Neem toch niet alles zo persoonlijk op.’

‘Hoe persoonlijk wil je het hebben? Ze gaat haar website gebruiken om over ons te vertellen. Haar website, waar iedere onnozelaar op terecht kan komen! Dat boek verkocht bijna niet. Bijna niemand hoefde te weten dat…’

Anna kucht. ‘Dat jij denkt dat je mij verraden hebt, maar dat de realiteit genuanceerder is?’

Er verdwijnt weer een kiezelsteen in het duister – en dan nog een. ‘Mijn houding over al deze potentiële publiciteit is ook genuanceerder dan jij het nu formuleert.’

‘Je praat als een woordenboek, Matthew. Dat heb ik altijd een van je minst aantrekkelijke eigenschappen gevonden. Zullen we het nu over leukere dingen hebben? Kom, lieveling, we staan samen in het maanlicht, net als vroeger. Denk creatief – doe creatief.’

‘We moeten de kinderen niet te lang alleen,’ bromt Matthew. Maar dan heeft hij plots zelf inspiratie en moppert hij niet langer over de inspiratie van schrijvers. Er verdwijnen geen kiezelsteentjes meer in het duister.