Hoofdstuk Drieëntwintig – Chronisch romantisch

Q3P6NCT23E

De volgende dag werd ik wakker in een nachthemd dat doordrenkt was met zweet, en was ik ervan overtuigd dat Thomas niet dood was. Kreunend verborg ik mijn hoofd in een kussen. Ik vertelde mezelf dat ik te oud was voor deze onzin. Al tweeënhalf jaar leerde ik Thomas’ dood te accepteren; ik was niet van plan weer die beklemmende onrust te voelen die me vertelde dat ik hem miste en nodig had. Ik was gewoon in de war door wat Brigitte gezegd had. Continue reading »

Hoofdstuk Tweeëntwintig – Ik kan er niet meer tegen

8NK7QTGQY8

Ruim anderhalf jaar was voorbij gegaan sinds mijn terugkeer in Londen. Ik dacht dat ik een waardevol leven had opgebouwd zonder Thomas en noemde mezelf nu zonder gêne een auteur. Slechts negen maanden na Afterwards was mijn tweede roman gepubliceerd, Bridge across Forever. De uitgever was wat vaag geweest over de redenen voor de haast, maar mijn literair agent, die een stuk minder omzichtig was, had uitgelegd dat men bij de uitgeverij aannam dat Afterwards vooral populair was omdat de lezers dachten dat het over mijn leven met Thomas ging, iemand die redelijk bekend was geweest en ook nog eens op tragische wijze om het leven was gekomen. Met een snelle tweede publicatie hoopten ze de lezers vast te houden, ondanks het feit dat mijn nieuwe boek heel ergens anders over ging. Het had mijn zelfvertrouwen goed gedaan dat Bridge across Forever beter verkocht dan Afterwards. Ik schreef overigens nog steeds snel: mijn derde boek was inmiddels bijna af. Continue reading »

Hoofdstuk Negentien – Familie

XM2BU5FAKM

Het was april. De maximale tijd dat ik als bezoeker in Nieuw-Zeeland mocht verblijven was voorbij, maar ik was present toen Eliza en Julie samen hun verjaardagen vierden. De familie had “contacten” aangesproken. Ik had niet durven vragen of die contacten te maken hadden met het verleden van Thomas – ik was er nog niet helemaal mee in het reine dat hij me daar nooit iets over had gezegd. Continue reading »

Hoofdstuk Zeventien – De Kerk van de Verlosser

 

GDRIVZHPNH

De laatste dagen voordat Jake op kamp ging, kon hij het alleen nog maar over judo hebben. Te pas en te onpas werd de familie besprongen voor houdgrepen en soms demonstreerde hij valtechnieken. Hij moest onderhand helemaal onder de blauwe plekken zitten. Zelf had ik er ook een paar, want het lukte me niet altijd om hem te ontwijken. Ik vroeg me af waar we slachtoffer van zouden worden na zijn terugkomst. Continue reading »

Hoofdstuk Zestien – Emocratie (2)

E7125AED61

Twee dagen later, op een zondag, ontdekte de familie toen ze uit de kerk kwamen een billboard naast de oprit. Er stond een foto van rozen op en de tekst “Julie, ik hou van je – Alfred.” Ik had het plaatsen van het billboard totaal niet in de gaten gehad, maar daar maakte niemand zich druk over. Jake danste om het bord heen en zong: ‘Julie, Julie, ik hou-ou-ou van jou.’ Eliza deed pogingen om niet te breed te grijnzen. Julie staarde naar het billboard en bloosde. Continue reading »